ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਰੋਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਹ 4.36.
ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਓਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਡਮਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਡਮਰੂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਤਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਸਾਧਵੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਚ ਭृਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨਾ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਹਂਕृਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੂੱਕ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਜਗਾਇਆ।
ਤਦਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾऽਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ ਛਲ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਨਵੋ ਮੁਦਾ 4.36.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਬਭੂਵ ਚੂਰ੍ਣਸ੍ਤਦ੍ਗਰ੍ਵੋ ਜਗਾਮ ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕੋऽਯਂ ਪਤਙ੍ਗਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਤਾਂ ਕੀਟ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ,' ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਚਿਰਂ ਬਭੂਵ ਸਮਰਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲੰਮਾ ਚੱਲਿਆ—ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸੁਰੋ ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੋਪਤਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ਦਾਨਵਪੁਂਗਵਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ।
ਸਰਥੇ ਪਾਤਿਤੇ ਰੁਦ੍ਰੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਭਿਯਾ 4.36.
ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਗਏ।
ਹਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਾਮੇਵ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਯਕਾਰਣਮ੍
ਹਰ ਨੇ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਡਰ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾऽਹਂ ਕਲਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵृषਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਵੱਛ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਕਵਚਂ ਸ੍ਵਸ਼ੂਲਮਰਿਮਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਹਰਃ
ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਹਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਪਾਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਸੂਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ਼ਙਕਰੋ ਦਰ੍ਪਂ ਵਿਘ੍ਨਬੀਜਂ ਤਤੋ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਵृषਰੂਪੇਣ ਵਹਾਮਿ ਤੇਨ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵੱਛੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਃਸ੍ਵਰੂਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।