ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜ਼ਖੀਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ 4.36.
ਉਹ ਸੁੱਧ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਪੰਜ ਮੁੰਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਪਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜਬੀਜਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਕਾਰਂ ਜਟਾਭਾਰਂ ਦਧਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਥ ਸ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯੋ ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੋ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਚ ਵृਕੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵ੍ਰਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਹਰਃ ਪਦਮ੍
ਹਰ ਜੀ ਸਭ ਰਾਜ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ, ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਰੋਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਹ 4.36.
ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਓਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਡਮਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਡਮਰੂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਤਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਸਾਧਵੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਚ ਭृਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨਾ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਹਂਕृਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੂੱਕ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਜਗਾਇਆ।
ਤਦਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾऽਸੁਰਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ ਛਲ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਭੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਨਵੋ ਮੁਦਾ 4.36.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਬਭੂਵ ਚੂਰ੍ਣਸ੍ਤਦ੍ਗਰ੍ਵੋ ਜਗਾਮ ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕੋऽਯਂ ਪਤਙ੍ਗਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਦੈਤ ਤਾਂ ਕੀਟ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ,' ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਚਿਰਂ ਬਭੂਵ ਸਮਰਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲੰਮਾ ਚੱਲਿਆ—ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਨ ਰਾਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸੁਰੋ ਬਲੀ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਜਘਾਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕੋਪਤਃ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।