ਪ੍ਰਥਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਰ੍ਵੋ ਮਯਾ ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮੈਂ ਆਪ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਤੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਤੋੜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾਂ ਚੈਵ ਯੇषਾਂ ਗਰ੍ਵੋ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ 4.36.
ਪਿਆਰੀਏ, ਛੋਟਿਆਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਧਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਸ੍ਯ ਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਿਆ ਸੀ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਰ੍ਪਭਞ੍ਜਨ
ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਧੇ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਸੁਣ ਰਾਧੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਜਗਤਾਂ ਚ ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ, ਜੋ ਮਸਤ ਮੱਦੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਸ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋਗੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਅਗਵਾ ਹੈ—
ਯੁਗषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜ਼ਖੀਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ 4.36.
ਉਹ ਸੁੱਧ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਪੰਜ ਮੁੰਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਪਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜਬੀਜਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਕਾਰਂ ਜਟਾਭਾਰਂ ਦਧਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਥ ਸ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯੋ ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੋ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਚ ਵृਕੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵ੍ਰਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਹਰਃ ਪਦਮ੍
ਹਰ ਜੀ ਸਭ ਰਾਜ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ, ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ।
ਅਤੀਵ ਰੋਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਹ 4.36.
ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਮਾਯਯਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਓਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਡਮਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਡਮਰੂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਨ ਹਨ੍ਤਿ ਤਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਸਾਧਵੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਚ ਭृਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨਾ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਮृਤ੍ਯੁਂ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰਹਂਕृਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੂੱਕ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਚ ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਜਗਾਇਆ।