ਮਦੀਯਵਿषਯੇ ਬਾਹ੍ਯੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ 4.35.
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਕਰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਤੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਕਥਂ ਸ ਕੁਲਟਾਸ਼ਾਪਾਦਪੂਜ੍ਯਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਕੁਲਟਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਅਪੂਜਿਆ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚਕਾਰ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਿਆ?
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਿਰਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲੰਮਾ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਕਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਵਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੁਨ੍ਨਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਯੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਭਵੇਦ੍ਦਰ੍ਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗਰ੍ਵੋ ਮਯਾ ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮੈਂ ਆਪ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਤੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਂ ਤੋੜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਤਾਂ ਚੈਵ ਯੇषਾਂ ਗਰ੍ਵੋ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ 4.36.
ਪਿਆਰੀਏ, ਛੋਟਿਆਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਧਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਸ੍ਯ ਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਿਆ ਸੀ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਰ੍ਪਭਞ੍ਜਨ
ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਧੇ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਸੁਣ ਰਾਧੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਜਗਤਾਂ ਚ ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ, ਜੋ ਮਸਤ ਮੱਦੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਸ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋਗੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਅਗਵਾ ਹੈ—
ਯੁਗषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਜ਼ਖੀਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ 4.36.
ਉਹ ਸੁੱਧ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਪੰਜ ਮੁੰਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਪਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜਬੀਜਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਕਾਰਂ ਜਟਾਭਾਰਂ ਦਧਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਥ ਸ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯੋ ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਜੋ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਚ ਵृਕੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵ੍ਰਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਹਰਃ ਪਦਮ੍
ਹਰ ਜੀ ਸਭ ਰਾਜ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ, ਭੋਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।