ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ਮਨਸ੍ਯ ਚ 4.35.
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰਤੋ ਦੂਰਂ ਗਚ੍ਛ ਕਾਮਾਰ੍ਤਮਾਨਸ
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਾਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾ।
ਗੁਰੋਰ੍ਦੋषਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਪੰਡਿਤ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਯੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਗੁਰੁਮਿष੍ਟਂ ਸੁਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪੁਰੀषਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾ ਯਮਤਾਡਨੈਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਮੁਖਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਯੋਗੇਨ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ षਟ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯ ਚ
ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਛੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ,
ਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਪਰਂ ਦੁਃਖਮਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ।। 4.35.
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਤਾਤਂ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਈ।
ਮृਤਂ ਤਾਤਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਮਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾऽऽਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਰੋ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਸ੍ਮ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਮੰਗੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਲਜ੍ਜਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਹृਦਯਜ੍ਵਰਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰਪਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯੁਪਦ੍ਰਵਃ
ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਕੀਰਤੀ, ਪੱਕੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਉਲਝਣ, ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਭ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਕਰ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਤੋ ਲਜ੍ਜਾ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 4.35.
ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਕੀਰਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਲਾਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਰਜਸਾ ਦੇਹੋ ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਕਾਲ ਤੇ ਰਜਸ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ, ਤਾਕਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼—all ਇਹ ਸਭ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ऋਣਵ੍ਰਣਾਪਵਾਦਾਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਲਤਃ
ਕਰਜ਼, ਜਖਮ ਤੇ ਨਿੰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾऽਪਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਸਤਿ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਵਸ੍ਤੁषੁ
ਮਾੜੀ ਕੀਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰ ਮਾਮਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮਦੀਯਂ ਵਿषਯਂ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਹੀ ਰਾਜ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਬਣਾ।
ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਾ ਚ ਮੇ ਮਾਯਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੋਹਕਾਰਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯੇ ਦੇਸ਼ੇ ਰਾਗਿਣੋ ਸਂਤਤਂ ਰਤਿਃ
ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਸਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੋਣਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਨਂ ਤਾਸਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਲਯਂ ਸਦਾ
ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਮੁਖ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕਿਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਕਿਂ ਤਪਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਕੀਹ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਹ ਹੈ?
ਇਹਾਪ੍ਯਪਯਸ਼ੋ ਦੁਃਖਂ ਨਰਕੇषੁ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਇਥੇ ਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ।