ਵਾਹਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗੀਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਜਗੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਰਾਸਸਂਬਨ੍ਧਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ, ਜੋ ਰਾਸ ਨਾਚ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਕਣ੍ਠੈਕਮਾਨੇਨ ਚੈਕਤਾਨੇਨ ਚਾਰੁਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਹੀ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਮਕੇਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਮਦੇਨ ਮਧੁਰੇਣ ਚ 4.34.
ਉਹ ਗੀਤ ਲੰਬੇ ਤੇ ਨਰਮ ਗਮਕ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਬਭੂਵੁ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਗਾਯਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤੀਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਰਿਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਸ੍ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿषਯਮਾਨਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ, ਮਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਉਹੀ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ।
ਤਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਚ ਆਜਗਾਮ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਚ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਦਾ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਸਂਪਰ੍ਕੇਣ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮੁਤ ਸ੍ਨਾਨਜਨ੍ਯਂ ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਰੂਪਣਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂ?
ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਦੇਵਾਸ੍ਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ 4.34.
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਵਰਨਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਗਾਮਾਗਤਾ ਸ੍ਰੋਤਸੋਂऽਸ਼ਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕ ਧਾਰ ਤੋਂ ਆਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰਾਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪृਥਿਵੀਮਤਲਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਧਾਰਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਾ ਚ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਤੁਲ੍ਯਜਲਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਤ੍ਯੁਤ੍ਤੁਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਧਿਮਾਦ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪृਥਿਵੀਮਾਗਤਾ ਮੁਦਾ
ਸਵਰਗ ਤੋਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾ ਬਹੁਵੇਗਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸਗਰਵਂਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ
ਅਹੋ! ਉਹ ਸਗਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੋऽਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਯੇ ਸਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਸੋਪਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਨ੍ਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ।। 4.34.
ਗੰਗਾ ਦੇ ਝਰਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ-ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵਾਤ੍ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਮਗ੍ਨਂ ਚੇਤ੍ਕृਤਪਾਤਕੈਃ
ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗੇਗਾ।
ਤਤੋ ਭੋਗੋ ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਯੋਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਂ ਗੇਹੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।