ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ 4.33.
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲ ਉਵਾਚ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਭਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚੈਵਾਨੁਮਤਿਂ ਦਦੌ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਤਿਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾऽਸ਼੍ਰੁਤੈਰਹੋ
ਉਹ ਨੇ ਐਸੇ ਅਜੋਕੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ—ਹੈਰਾਨੀ!
ਨਾਰਾਯਣੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਵਿਨੋਦਿਨਿ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ—
ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਨਿਗੂਢਮਤਿਸੁਨ੍ਦਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਨ੍ਹਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਦਿਵਯ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਤਦਨਨ੍ਤਰਯੋਰਗ੍ਰੇ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਮੁਖਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੌ-ਮੁਖੀ ਆਪ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮਾਨ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਧਿਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੋਵਾਸ ਵਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ਼੍ਰੁਤੈਰਹੋ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ—ਹੈਰਾਨੀ!
ਵਾਰ੍ਤਾ ਵਿषਯਿਣਾਂ ਚੈਵ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ 4.33.
ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ—
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸਦृਸ਼ਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਤੁਲ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਗਾ ਵੇਖਿਆ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ ਮੇਨੇ ਵਿਧਿਰਾਤ੍ਮਾਨਮਤ੍ਯਲ੍ਪਵਿषਯਾਧਿਪਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਿਆ।
ਵਦ ਤਤ੍ਕਿਮਿਦਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਦ੍ਭਵਤਾऽਧੁਨਾ
ਦੱਸੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ?
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਤਵ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮੀ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੋਪਾਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਪੁਰਾਣਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥੋ ਵਿਭੂਤਿਭੂषਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵੱਛ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਃ
ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਕਰੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਬਰਛਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਟਵਾਂਗ ਲਕੜੀ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ।
ਵਾਹਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗੀਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਜਗੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਰਾਸਸਂਬਨ੍ਧਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ, ਜੋ ਰਾਸ ਨਾਚ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਕਣ੍ਠੈਕਮਾਨੇਨ ਚੈਕਤਾਨੇਨ ਚਾਰੁਣਾ
ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਹੀ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਮਕੇਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੇਣ ਮਦੇਨ ਮਧੁਰੇਣ ਚ 4.34.
ਉਹ ਗੀਤ ਲੰਬੇ ਤੇ ਨਰਮ ਗਮਕ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਬਭੂਵੁ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ, ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਗਾਯਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।