ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ 4.31.
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਕृਪਯਾ ਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਤ੍ਤਵਾਨਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾऽऽਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਰਚਿਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਿਆ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਚਰ੍ਚਿਤੈਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾऽऽਸ਼ਿषਮ੍ 4.31.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਜਾ ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੂਪਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਮਦੀਯਃ ਪਾਰ੍षਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਤਸ੍ਥੌ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਕ੍ਰਨਯਨਾ ਜੁਗੋਪ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਕਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਸਤਤਂ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਕਰਾਨਨਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਸੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਵਿਕਾਰਂ ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਕਾਮਾ ਸਾ ਚ ਕੁਲਟਾ ਬਭੂਵ ਹਤਚੇਤਨਾ 4.31.
ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਰਂ ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਤਤ੍ਯਾਜ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸਸ੍ਯਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਪਥਿ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਕਾਮਲੋਕਂ ਸਾ ਸਕਾਮਾ ਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯੇਣ ਬੁਬੁਧੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਾਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ; ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛੀ।
ਵਦ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਰਮ੍ਭਾऽਹਂ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ
ਜਲਦੀ ਬੋਲੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਰੰਭਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਜਗਾਓ।
ਕੁਲਟਾ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਨ ਵਯਂ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾਃ
ਅਸੀਂ ਗਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯਤਃ ਕਾਲੇ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕਾਨ੍ਤੇऽਪਤ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੌ ਚ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਹੇਤੁਕਃ
ਪਿਆਰੇ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇषੁ ਯਨ੍ਮਾਨਸਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ ਏਵ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਹ ਸਖ੍ਯਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਨਸਾ ਗਚ੍ਛ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ 4.31.
ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।