ਮੁਨਿਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਿਨਿ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਏ ਕਾਮੀਣੀ, ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਚ?"
ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਚ ਕਲਾਵਤੀ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਲਾਵਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨੀ ਚਾਗਤਾऽਹਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮੂਲਂ ਭਰ੍ਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਈ ਹਾਂ।"
ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਯਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
"ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੀਰ्य ਦਿਓ; ਜੋ ਔਰਤ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।"
ਵृषਲੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ ਤਂ ਸਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮੂਢਂ ਚ ਵੇਦਵਾਦ ਇਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾਂਤ ਹੈ।"
ਨ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਮਿਲਭੋਗਾਰ੍ਹਾ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
"ਤੂੰ ਹੁਣ ਡਰੁਮਿਲਾ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ।"
ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ
"ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—"
ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ
"ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ, ਯਜ, ਪਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਚ—"
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਸ੍ਵਯਂ ਯਾਤਿ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੂਰੁषਾਨ੍ 1.20.
"ਉਹ ਖੁਦ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਪਾ ਕੇ।"
ਤਤ੍ਤਰ੍ਪਣਂ ਮੂਤ੍ਰਮੇਵ ਪਿਣ੍ਡਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਰੀषਕਮ੍
"ਉਹ ਤਰਪਣ ਮੂਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਤੁਰੰਤ ਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਤਦਿष੍ਟਦੇਵੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨ ਤਜ੍ਜਲਮ੍
"ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੈਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹ ਜਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।"
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਯਾਵਦੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਯਦਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਕਾਲਂ ਚ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਕੇ
ਉਹ ਕਾਲਾਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਯੋਨੌ ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਹੁਟੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸ਼ੌਨਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸ਼ੌਨਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਪਥਾ ਯਾਤਿ ਚ ਮੇਨਕਾ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੇਨਕਾ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ।
ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾ ਚ ਵृषਲੀ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਦਾ 1.20.
ਵਿਸ਼ੁਦਧ ਹੋਈ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਪੀਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਿਲਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਡ੍ਰੁਮਿਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਲਾਵਤੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਦ੍ਰੁਮਿਲ ਉਵਾਚ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭਵਿਤਾ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ
ਡ੍ਰੁਮਿਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਹੁਟੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂ।'
ਯਦ੍ਗਰ੍ਭੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਾ ਸਤਿ
ਜਿਸ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਵੀਰਯ ਤੋਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਹੁਟੀ,
ਤੌ ਚ ਵਿष੍ਣੁਵਿਮਾਨੇਨ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੈਵ ਗੇਹਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੋਪਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਗਜਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਸਨ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਃ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ।
ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ 1.20.
ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਮਹਿਸਾਂ ਸਨ।