ਨਿष੍ਕਲਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਪੂਜ੍ਯੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਸੁਖਦਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਗੂਢਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਪੂਜਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕੀ ਤੂੰ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਾਥ ਚਰਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ, ਓ ਪ੍ਰਭੂ?
ਯੋ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਜਗਾਮ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਵਲ੍ਮੀਕਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਦੇਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਤਾ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਲਮੀਕੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਯਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਧਾਤਾ ਨੇ
ਕਮਣ੍ਡਲੁਜਲੇਨੈਵ ਮਮ ਦੇਹੋਦ੍ਭਵੇਨ ਚ
ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਜਲ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਜਲ ਲੈ ਕੇ
ਕਮਣ੍ਡਲੁਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਛੁਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤਂ ਨਮਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ, ਨਮ ਰਹੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ 4.31.
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਕृਪਯਾ ਚ ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਤ੍ਤਵਾਨਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾऽऽਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਰਚਿਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਦਿਵਿਆ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਚਰ੍ਚਿਤੈਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੁਦਾऽऽਸ਼ਿषਮ੍ 4.31.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਜਾ ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਨ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੂਪਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਮਦੀਯਃ ਪਾਰ੍षਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਤਸ੍ਥੌ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ,
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵਕ੍ਰਨਯਨਾ ਜੁਗੋਪ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਖਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਕਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਸਤਤਂ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਸ਼ੁਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਕਰਾਨਨਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰੇਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਸੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਵਿਕਾਰਂ ਨ ਹਿ ਪ੍ਰਾਪ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।