ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਪਾਲੇ ਸਿਂਦੂਰਤਿਲਕਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਲਕ੍ਤਕਾਂਸ਼੍ਚ ਨਖਰਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੌਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਲੱਕ ਲਾ ਕੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯਾਥ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਹਿ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਲਸ੍ਫਟਿਕਾਕਾਰਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮੇ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੌਲ ਉੱਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪ
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਦ੍ਰਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁੰਕਮ ਦਾ ਮਨਚਾਹਾ ਰਸ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਵਟਮ੍ 4.29.
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮੂਲੇ ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਛਾਯਯਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੂਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਛਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਸੁਖਦਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਵਿਰਤਮਗ੍ਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਹਿਰੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਹੁਣ ਬਾਹਰਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾऽष੍ਟਵਕ੍ਰਂ ਜਟਿਲਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ।
ਅਹੋ ਕਿਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਮਿਹ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਹੋ! ਕੀ ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਨਹੀਂ?
ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਣਤਕਂਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਗੁਣੀਸ਼ ਗੁਣਿਨਾਂ ਬੀਜ ਗੁਣਾਯਨ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 4.29.
ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਸ਼ ਸਿਦ੍ਧਿਬੀਜ ਪਰਾਤ੍ਪਰ
ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਹੇ ਵੇਦਬੀਜ ਵੇਦਜ੍ਞ ਵੇਦਿਨ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਤੇਸ਼ ਸ਼ੇषੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਦੀਨਾਮਧੀਸ਼੍ਵਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸ਼ੇਸ਼, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਪ੍ਰਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤ ਪ੍ਰਜ੍ਞ ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼ ਪਰਾਤ੍ਪਰ
ਕੁਦਰਤ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਬੀਜੇਸ਼ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਣ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਟਿਕਾਅ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਟਿਕਾਅ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਅਹੋ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਹੋ! ਜਿਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਸ਼ਾਖਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਨ।
ਸਂਸਾਰਵਿਫਲਾ ਏਵ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਂਕੁਰਮੇਵ ਚ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਿਅਰਥਤਾ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਅੰਕੁਰ।
ਤੇਜੋਰੂਪ ਨਿਰਾਕਾਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨੂਹਮੇਵ ਚ
ਚਮਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਆਕਾਰ, ਦਿੱਖੀ ਅਤੇ ਅਕਲਪਨਯੋਗ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਿਪਤ੍ਯ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ 'ਤੇ ਢਿੱਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਦੇਹਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਸਮੀਪਤਃ 4.29.
ਉਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਚ ਪਪਾਤ ਹ
ਸੱਤ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੱਕ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,