ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਹੋ ਕृष੍ਣ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਿਰਛੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਆਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਯੇ ਕृष੍ਣ ਸ੍ਵਕ੍ਰੋਡੇऽਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ
ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੋ।'
ਉਵਾਚ ਕਾਚਿਦ੍ਦਰ੍ਪੇਣ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਇੱਕ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਕਾਚਿਦੀਸ਼ਂ ਤਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਦੇਹਿ ਮਾਮਿਤਿ
ਇੱਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ।'
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਕਬਰੀਮਿਤਿ
'ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰੋ, ਮੇਰੀ ਚੋਟੀ ਸੋਹਣੀ ਕਰ ਦੋ,' ਦੂਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਵਾਂਗਵੇषਵਿਧਾਯਿਨ੍ਯੋ ਭੂषਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੂਲਯੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਕੰਨ ਅਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੱਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਮੈਥੁਨਾਯ ਚ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਜਹਾਰ ਪੀਤਵਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਗ੍ਨਂ ਚ ਕਾਮਿਨੀ
ਇੱਕ ਕਾਮੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਨੰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਲਕ੍ਤਕਦ੍ਰਵਂ ਦੇਹਿ ਪਾਦਯੋਰ੍ਨਖਰੇषੁ ਚ 4.29.
'ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ 'ਤੇ ਲਕਤਕਾ ਰੰਗ ਲਾ ਦੋ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਕਰੁ ਪਤ੍ਰਾਵਲੀਮਿਤਿ
'ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੱਤੇ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਬਣਾਓ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਾਧਵੋ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਲਾਮਾਨਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਟੇ ਤਟੇ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੇ ਚ ਪੁਲਿਨ੍ਦੇ ਚ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਕਾਲਿੰਦੀ, ਪੁਲਿੰਦਾ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਪੁਲਿਨਜੇ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮਲਯਦ੍ਰੋਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਮਲਯਾ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਰਾਧਿਕਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਘਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਕਮਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ
ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਮ੍ 4.29.
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਕਬਰੀਂ ਰਚਯਾਮਾਸ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਾਮੇਨ ਵਕ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਲਹਿਰਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਪਾਲੇ ਸਿਂਦੂਰਤਿਲਕਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਲਕ੍ਤਕਾਂਸ਼੍ਚ ਨਖਰਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੌਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਲੱਕ ਲਾ ਕੇ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯਾਥ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਹਿ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਲਸ੍ਫਟਿਕਾਕਾਰਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮੇ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੌਲ ਉੱਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਆਪ
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਦ੍ਰਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁੰਕਮ ਦਾ ਮਨਚਾਹਾ ਰਸ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਵਟਮ੍ 4.29.
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮੂਲੇ ਯੋਜਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਛਾਯਯਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੂਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਛਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਤੇਨ ਸੁਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਸੁਖਦਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।