ਯਯੁਸ਼੍ਚਮ੍ਪਾਨੁਗਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼
ਚੰਪਾ ਦੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਉੱਥੋਂ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਰੇਕਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪਲਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉੱਥੇ ਰਹੀਆਂ।
ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਯਯੁਰ੍ਵ੍ਰਜਾਤ੍
ਕੁਝ ਜਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰਾਯਯੁਰ੍ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਕਰਾਃ
ਕੁਝ ਗੋਪ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਯਯੁਗੋਪ੍ਯਸ੍ਤਾਮ੍ਬੂਲਪਾਤ੍ਰਵਾਹਿਕਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰਾਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਲੀ ਮੁਦਾ
ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਉੱਥੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ; ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਾਵਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਕਤ੍ਰ ਸਂਭੂਯ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼ਬ੍ਦਜਪਂ ਪਥਿ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਰਾਕਾਪਤਿਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾਮਜਨਨਂ ਮੁਨਿਮੋਹਨਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕਲਂ ਚਾਤਿਭ੍ਰਮਰਾਣਾਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ 4.28.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਹੀ ਮਨਮੋਹਕ ਛਟਾ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਧਿਕਾ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਸੁਭ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਰਾਧਿਕਾ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਰਾਧਾਮਾਰਾਤ੍ਤੁ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਂ ਸਖਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਸੀ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਗਾਮਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਲਸ਼੍ਰੋਣਿਨਿਤਮ੍ਬਾਨਾਂ ਭਾਰਸ਼ੇषਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪਰਾਮ੍ ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਧ, ਕਮਰ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਉੱਤੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਹਣਾ ਭਾਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਭਾਰੀ ਸਨ ਤੇ ਮੋਤੀਆ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਾਧਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਕੋਟਿਲਾਵਣ੍ਯਲੀਲਾਧਾਮ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣਤਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨੁਪਮਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੇਹੱਦ ਅਚੰਭੇਜ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਕੋਣੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਂਦਰ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਟੇਢੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ 4.28.
ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਕਾਮਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰਸੋਨ੍ਮੁਖਃ
ਕਟਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਮੁਰਲੀ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਕਮਲ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਰਾਧਾਨ੍ਤਿਕਂ ਮੁਦਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੇਤਨਾਂ ਸਤੀ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਮਨੋ ਜਹਾਰ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਸਾ ਮੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਦਿਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕੋਠੜੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਰ੍ਪੂਰਾਨ੍ਵਿਤਤਾਮ੍ਬੂਲੈਰ੍ਭੋਗਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਪੂਰ ਮਿਲਿਆ ਪਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਗ ਪਦਾਰਥ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਾਧਯਾ ਦਤ੍ਤਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚਖਾਦ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾਧਾ।
ਦਤ੍ਤਂ ਚਰ੍ਵਿਤਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਰਾਧਾਯੈ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਮੁਦਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਧਾਚਰ੍ਵਿਤਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਯਯਾਚੇ ਮਾਧਵੋ ਮੁਦਾ 4.28.
ਮਾਧਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਚਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਮੰਗਿਆ।