ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਤੇਜਸਾऽਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੇ ਜਾਮਾਤਾ ਭਵਿਤੇਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵਚਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਤੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਬਣੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਯੈ ਪਾਲਨਾਯ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੇ ਆਇਆ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਾ ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਕृष੍ਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਗੋਪ੍ਯੋ ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ 4.27.
ਜਦ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾ
ਉਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਪੱਕੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਜਾਨਕ੍ਯੁਵਾਚ ਸਦਾ ਸ਼ਂਕਰਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਂਤਰੂਪੇਣ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ।
ਹੇ ਗੌਰਿ ਪਤਿਮਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣੇ
ਹੇ ਗੌਰੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ-ਵਰਤ ਦੀ ਪੱਕੀ।
ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਸਂਯੁਤੇ
ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ, ਹਰ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯੇ ਸਰ੍ਵਬੀਜੇ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁਭਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਸਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਭ ਦੀ ਜੜ, ਤੇ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪੇ ਸਨਾਤਨਿ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਨਾਤਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣੇਚ੍ਛਾ ਦਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਇੱਛਾ, ਦਇਆ, ਭਰੋਸਾ, ਨੀਂਦ, ਸੁਸਤਤਾ, ਯਾਦ ਤੇ ਛਮਾਂ—
ਲਜ੍ਜਾ ਮੇਧਾ ਤੁष੍ਟਿਪੁष੍ਟੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸਂਪਤ੍ਤਿਵृਦ੍ਧਯਃ
ਲਾਜ, ਬੁੱਧੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਧਾਈ ਤੇ ਤਰੱਕੀ—
ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਤਯੋਰ੍ਬੀਜਫਲਪ੍ਰਦੇ 4.27.
ਦਿੱਖ ਤੇ ਨਾ-ਦਿੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਂਕਰਸੌਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨਿ
ਹੇ ਸ਼ਿਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯਾਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੇ—
ਇਹ ਕਾਨ੍ਤਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਥੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤੇ ਸੀਤਾਕृਤਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮ੍ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿਚ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਤਕਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਤੇ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨਾਸ੍ਯਾ ਯੋਗਿਨੀਸ਼ਤਸਂਯੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਜੋਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ਼੍ਚ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ 4.27.
ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਗੋਪਿਕਾਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਃ ਸਂਭਾष੍ਯ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵ੍ਰਤਂ ਤੇ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਾਯਾਮਾਨੁषਰੂਪਿਣਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਵਰਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ।