ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਸ੍ਮृਤਿਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵਾਣੀ ਚੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ 4.25.
ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਮਨੂਨਾਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮੇ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਅਠਾਈਂ ਮਨੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਪਾਤੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਨੇਨ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸਂਕਟਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਯਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਭਯਾਕੁਲੇ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ,
ਵੇष੍ਟਿਤੇ ਰਾਜਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਗ੍ਨੇ ਪੋਤੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਹਾਜ਼ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪ੍ਤਮ੍ ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਿਂ ਤੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸਦਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤਾਂ ਮੁਖਾਤ੍ 4.25.
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮ ਵੇਦਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਤਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਵੇਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਵੇਦੇषੁ ਚੇਤਿਹਾਸੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਕਲਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਪਰਾ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ।
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਨ ਵੇਦਜਨਨੀ ਪਰਾ
ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਰਂ ਚ ਵਾਸ੍ਤਵਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ, ਸਾਰ ਅਤੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਮੂਢਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਅਤੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ,
ਯੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਹਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਿਪਾਲਕਃ 4.25.
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਬਲ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਗੋਲੋਕੇ ਵਾऽਥ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ,
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਦਤ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਚ ਤਨ੍ਮਮ
ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀषਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਿਰੀਹਂ ਤਮਹਿਂਸਕਮ੍
ਅੰਬਰੀਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਹੈ,
ਦਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਸਨ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
ਜੋ ਸੰਤ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿਂਸਕਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਹਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਿषਣ੍ਣਮਾਨਸਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਭਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਭਕ੍ਤਾਪਰਾਧਜਨਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਭਗਤ ਦੇ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।