ਦਰ੍ਸ਼ਂਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੜਕ ਕੇ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਸੀ ਆਪਣੇ ਵਕਰੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁਲਕਾਂਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ਸ਼ਧਰਂ ਬਲਿਪੁਤ੍ਰਮਨੋਰਥਾ
ਉਹ ਚੰਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਬਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਂ ਯੋ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਵਿਧਿਨਾ ਸ ਵਿਡਮ੍ਬਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਨੂਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਨਵਾਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪੈਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰੇ ਬਨ੍ਧੌ ਨ ਭਰ੍ਤਰਿ
ਕਿਸਮਤ, ਕਰਮ, ਵੰਸ਼, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਸਾऽਮृਤਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ 4.23.
ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਰਤੀ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਥਲਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਚ ਕੀਟਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚ ਯਾ ਦਯਾ
ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਮਾਰਣ ਦੀ ਦਇਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿਨਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸੋਪਾਯੇਨਾਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਛਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀष੍ਵੇਵ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਠਾ ਜਲਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਚਲਤ ਫਿਰਤ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਗੰਦਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੂਤਰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਪਚਤ੍ਯੇਵ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਇਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਯਸ਼ਸਾਂ ਹਾਨਿਰਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ 4.23.
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਯੁ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਾਤ੍ਰਾਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਜਪਸ਼੍ਚ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ, ਜਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ—
ਕਥਿਤਂ ਕੁਲਟਾਖ੍ਯਾਨਂ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਚ ਯਥਾਗਮਮ੍
ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ।
ਸ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਬਲੇਃ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਉਵਾਚ ਕੁਟਿਲਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਟਿਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ—
ਸਾਹਸਿਕ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਕਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਾਹਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ?'
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਪੂਤਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
'ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਿ।'
ਕ੍ਰੀਣੀਹਿ ਰਤਿਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਾਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਰਤਿਲੋਲੁਪਮ੍
'ਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ ਜੋ ਰਤੀ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ।'
ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੀਯੂषਸਦृਸ਼ਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਦ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 4.23.
'ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿ, ਸੁੰਦਰਿ।'
ਆਸਨਂ ਦੇਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵੋਰੁਂ ਕਨਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ, ਕਲਿਆਣੀ।'
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਜਰ੍ਜਰਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ
'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਭਾਮਿਨੀ।'
ਅਧਰੋष੍ਠਾਮृਤਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯ ਚ ।। ਪਕ੍ਵਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਂ ਦਨ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਮ
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋਡੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ, ਪੱਕੇ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ, ਦਿਖਾ।'
ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਭਿਂ ਤ੍ਰਿਵਲੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗਹਿਰੀ ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਟਾਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਿ।'
ਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਲਿਤਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀਮ੍
'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਰਮ ਹਿਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।'