ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਮੁਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਾਂਗੂਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਬਲਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਸ੍ਤਕੇਨ ਮਹਾਬਲੀ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯਥਾਕੁਲਃ
ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਤਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 4.22.
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਚੋੜਿਆ।
ਯਥਾ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ...
ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਮਹਾਬਲਃ।। । ਬਭੂਵ ਜਰ੍ਜਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਉਲਟਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰੁषਾऽਸੁਰਃ ।। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਧਵ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਵੇਗੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤਂ ਤਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਵੇਗਾਚ੍ਚਕਾਰ ਵੇष੍ਟਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਵੇਗਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਇੱਕ ਪਹਰ ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਫ਼ਰਕ ਦੇ ਜਾਰੀ ਰਹੀ।
ਪੁਨਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਬਭੂਵ ਭੂਤਲੇ ਤਯੋਃ 4.22.
ਫਿਰ ਇੱਕ ਮੁਹੂਰਤ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲੇਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨ੍ਯਂ ਤਜ੍ਜੀਵਨਂ ਪਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧੰਨ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਬੀਜਂ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਰਣਮ੍
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਮ ਚੱਕਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਚ षੋਡਸ਼ਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਮਸ੍ਤਕਂ ਭੂਮੌ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਿਲੋਕਂ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਗਗਨਸ੍ਥਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਦਾ
ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਦੂੰਦਭੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚ ਪਏ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਲਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ 4.22.
ਤੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਪਕ੍ਵਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਾ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਫਲ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬਲੇਨ ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ
ਹਰੀ ਨੇ ਬਲਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾ ਪੀ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ?
ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਾ ਨਾਥ ਬਲਿਨਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ?