ਹੇ ਨਾਥ ਗਾਰ੍ਦਭੀਯੋਨੇਃ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਗਧੀ ਦੇ ਜਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵੇਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਯਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਯੇਨ ਮੇ ਨ ਭਵੇਜ੍ਜਨੁਃ
ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੇਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਤੋਤਾ ਖਰਃ ਸ੍ਤੋਤਾ ਨੋਪਹਾਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੀ ਤੇ ਗਧਾ ਭੀ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹਨ; ਤੂੰ ਹਾਸੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਦੈਤ੍ਯਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਭੀ ਇਹ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਲੋਕੇ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ 4.22.
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੇਵਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਕਰੋਮਿ ਸਂਹਾਰਮੀਦृਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯਹੋ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਐਸੇ ਭਗਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਹਾਏ!
ਅਨੁਮਨ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਹਾਰ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕੋਪਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਆਯਾਸਿ ਜੀਵਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਮ ਤਾਲਵਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋ
ਤੂੰ, ਜਿੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਤਾਲਵਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੱਚੇ।
ਨ ਕਂਸੋ ਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਨਰਕੋ ਨ ਸਮੋ ਮਮ
ਨਾ ਕਂਸ, ਨਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਨਾ ਨਰਕੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਨਹਿ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਚ ਮਾਂ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮਮ ਤਾਲਤਰੂਨ੍ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਮੇਰੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਬਟੋ ਸਤ੍ਯਂ ਕਮਨੀਯੋऽਤਿਸੁਨ੍ਦਰਃ 4.22.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੂਪਵਾਨ ਬੱਚੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਸ੍ਤਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਬਲੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਭੂਮੌ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਜਘਾਨ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯੋ ਭਗ੍ਨਵਿषਾਣਸ਼੍ਚ ਤਮੀਸ਼ਂ ਕੋਪਯਨ੍ਮੁਨੇ
ਦੈਤ, ਜਿਸਦੇ ਸਿੰਗ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤੇਜਸਾ ਦਗ੍ਧਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਮੁਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਾਂਗੂਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਬਲਂ ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਸ੍ਤਕੇਨ ਮਹਾਬਲੀ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯਥਾਕੁਲਃ
ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਤਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 4.22.
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਚੋੜਿਆ।
ਯਥਾ ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ...
ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਮਹਾਬਲਃ।। । ਬਭੂਵ ਜਰ੍ਜਰਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਰੁਧਿਰਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹਾਂਬਲੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਉਲਟਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰੁषਾऽਸੁਰਃ ।। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਆ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫੜ ਕੇ, ਮਾਧਵ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।