ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਖਾਦਤਾਭਯਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰੁੱਖ ਤੋੜ ਕੇ ਜਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।"
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਬਾਲਕਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਰ੍ਣਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਕੇਚਿਦ੍ਬਭਞ੍ਜੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਾਲਯਾਮਾਸੁਰੇਵ ਚ
ਕੁਝ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜੇ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਹਿਲਾਏ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਤਰੁਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾਲਕਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਮੁੰਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਉਤਰੇ।
ਮਹਾਬਲਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਘੋਰਂ ਗਰ੍ਦਭਰੂਪਿਣਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਖ਼ਚਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਫਲਾਨਿ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਭਿਯਾ 4.22.
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਡਰ ਕੇ ਰੋ ਪਏ ਤੇ ਫਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
"ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!"
ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਹਰੇ ਮੁਰਾਰੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦਾਮੋਦਰ ਦੀਨਬਨ੍ਧੋ
"ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਗੋਵਿੰਦ, ਦਾਮੋਦਰ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ!"
ਭਯੇऽਭਯੇ ਵਾਥ ਸ਼ੁਭੇऽਸ਼ੁਭੇ ਵਾ ਸੁਖੇषੁ ਦੁਃਖੇषੁ ਚ ਦੀਨਨਾਥ
"ਡਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਹੇ ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ!"
ਜਯਜਯ ਗੁਣਸਿਨ੍ਧੋ ਕृष੍ਣ ਭਕ੍ਤੈਕਬਨ੍ਧੋ ਬਹੁਤਰਭਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼
"ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸਾਥੀ! ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਬਚਾ।"
ਬਾਲਾਨਾਂ ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੇਨ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ
ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
"ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ" ਆਖ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਬਲਂ ਬਾਲਾ ਨਨृਤੁਰ੍ਵਿਜਹੁਰ੍ਭਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਨੱਚ ਪਏ ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਂ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਗਰ੍ਦਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਪੁਰਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਖ਼ਚਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਲਾਣਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।"
ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਮਮ ਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕਮਃ 4.22.
"ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।"
ਆਦਾਯ ਬਾਲਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੂਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ,
ਬਭੂਵਾਤਿਦਾਹਯੁਕ੍ਤੋ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮੋऽਤਿਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ.
ਉਜ੍ਝਿਤਂ ਸਨ੍ਤਮੀਸ਼ਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ.
ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਸਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ.
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਮੀਸ਼ਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦਾਨਵਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ.
ਦਾਨਵ ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਯਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਹਰ੍ਤਾ ਸੁਤਲਸ੍ਥਲਦਾਯਕਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਤਲ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਾਤਾ,
ਬਲਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਵਸ਼ੋ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
'ਬਲੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਬੰਧਿਆ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ,
ਮੁਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਸ਼ਾਪਾਦੀਦृਸ਼ਂ ਜਨ੍ਮ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ.
षੋਡਸ਼ਾਰੇਣ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਤਿਤੇਜਸਾ 4.22.
ਸੋਲਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ.
ਤ੍ਵਮਂਸ਼ੇਨ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਰਾਹ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਲਈ.
ਤ੍ਵਂ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਣੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧੇ
ਤੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪ ਹੈਂ, ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਲਈ.
ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੇਦੋਦ੍ਧਾਰਕਰ੍ਤਾ ਮੀਨਾਂਸ਼ੇਨ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਤੂੰ ਮੀਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ.