ਪਾਕਂ ਚ ਯष੍ਟਿਨਿਕਟੇ ਕਰ੍ਤੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਪਰਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ।
ਤਿਲਲਡ੍ਡੁਕਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਮਣ੍ਡਕਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਲੱਡੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜੇ।
ਕਲਸ਼ਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਯਾ ਮੁਨੇ 4.21.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੜੇ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਘृਤਪਕ੍ਵੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਕृਤੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਕਲਸ਼ਾਨਿ ਚ
ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਘੜੇ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਰਿਪਕ੍ਵਾਨਿ ਕਾਲਦੇਸ਼ੋਦ੍ਭਵਾਨਿ ਚ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਫਲ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਉਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਧੂਨਾਂ ਕੁਮ੍ਭਸ਼ਤਕਂ ਸਰ੍ਪਿष੍ਕੁਮ੍ਭ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਸੌ ਮਟਕੇ ਅਤੇ ਘੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕੇ।
ਘਟਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਗੁਡਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪੰਜ ਲੱਖ ਘੜੇ, ਜੋ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਿਧਾ ਭੋਗਾਰ੍ਹਦ੍ਰਵ੍ਯਵਾਹਕਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬਲਦ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠਾਨਿ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯष੍ਟਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਖਤ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਚਾਰੂਣਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਛਾਗਲਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਿਲਾਂ।
ਬਾਲਕਾਨਾਂ ਬਾਲਿਕਾਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਯੋषਿਤਾਮ੍ 4.21.
ਲੜਕੇ, ਲੜਕੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੀਆਂ।
ਗਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗੀਤਂ ਨਰ੍ਤਕਾਨਾਂ ਚ ਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗੀਤ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾਚ।
ਰਂਭੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮੇਨਕਾ ਚ ਘृਤਾਚੀ ਮੋਹਿਨੀ ਰਤਿਃ
ਰੰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਕਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਰਤੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਚ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਮਦਾਲਸਾ
ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਰਤਨਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮਦਾਲਸਾ।
ਤਾਸਾਂ ਨृਤ੍ਯੇਨ ਗੀਤੇਨ ਸ੍ਤਨਾਸ੍ਯਸ਼੍ਰੋਣਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕਮਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜਗਾਮ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਆਪ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਤੇ ਰੂਪ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਭੂषਾਭਿਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਚ
ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣੇ
ਉਸਦਾ ਮੁਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨ ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਭਾਲਮਧ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ 4.21.
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚਮਕਦਿਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਕਪਙ੍ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਾਰਦੀਯਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲੇ ਦੀ ਲਾਈਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭਾਨ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਵਨਿਂ ਨੀਰਦਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਭਾਤਿ ਵਿਭਾਤਂ ਭਗਣੈਰ੍ਨਭਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਰੰਗ ਬਰੰਗੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਂ ਚ ਦ੍ਯੁਮਣੇਃ ਕਿਰਣੈਰ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਾਸਯਾਮਾਸੂ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਯਥਾ ਬਭੌ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਨ੍ਤਰੇ ਚ ਖੇ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।