ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਮੋਚਨਲੋਚਨਮ੍
ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹਦਾ ਸੀਨਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਿਆ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਹृਦਯਾਮ੍ਭੋਜੇ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਬਹਿਰੇਵ ਚ
ਜੋ ਰੂਪ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸਮਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ਚ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਧਃ 4.20.
ਉਹ ਉਥੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਬਛੜਿਆਂ, ਮੁੰਡਿਆਂ, ਬੇਲੀਆਂ, ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਂ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਸ਼ੈਲਃ ਕ੍ਵ ਮਹੀ ਕ੍ਵ ਚ ਸਾਗਰਾਃ
ਕਿੱਥੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਕਿੱਥੇ ਪਹਾੜ, ਕਿੱਥੇ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ?
ਕ੍ਵ ਚਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਜਗਦ੍ਬੀਜਂ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕ੍ਵਾਯਮੇਵ ਚ
ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਬੀਜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਜਗਤ ਆਪ ਹੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਕृष੍ਣੋ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਮਾਯਾਵਿਭੂਤਯਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਕਿਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਨਸੈਵਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਚਾਰਿਆ,
ਸੁਖਂ ਯੋਗਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਸਂਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੋਗ ਅਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਇਡਾਂ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਂ ਮਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪਿਙ੍ਗਲਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਧੁਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਇਡਾ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਪਿੰਗਲਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸ੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਣਿਪੂਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਣੀਪੁਰ ਚੱਕਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ।
ਲਙ੍ਘਨਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍षਟ੍ਚਕ੍ਰਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਛੇ ਚੱਕਰ ਲੰਘ ਲਏ।
ਨਿਬਧ੍ਯ ਵਾਯੁਂ ਮਧ੍ਯਾਂ ਤਾਮਾਨੀਯ ਹृਦਯਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ 4.20.
ਸਾਹ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿष੍ਪਨ੍ਦੋ ਯੋ ਦਤ੍ਤੋ ਹਰਿਣਾ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚ ਜਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਂਧ੍ਯਾਯਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਤੇਜਸੋऽਨ੍ਤਰੇ ਰੂਪਮਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਜੋਤ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੂਲਸ੍ਥਲਨ੍ਯਸ੍ਤਜ੍ਵਲਨ੍ਮਕਰਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰ ਕੁੰਡਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਚ ਹृਦਿ ਤਦ੍ਬਹਿਰੇਵ ਚ
ਜੋ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਣੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਰਿ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਤਂ ਨਮਾਮਿ ਸ਼ਿਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਵੀਨਜਲਦਾਕਾਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਿਆਮ ਮੂਰਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪਿਜਗਤ੍ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਂ ਸਰ੍ਵਵਰਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.20.
ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼ਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਬੀਜਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਧਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕृਪਾਲੁਂ ਕਰ੍ਣਧਾਰਂ ਚ ਨਮਾਮਿ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨੌਕਾ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਤੌਮਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੀ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।