ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾ ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਮਾਏਗਾ।
ਵਂਸ਼ਾਯੁਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਇਜ਼ਤ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਾਟ ਆਵੇਗੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਃ ਕੀਟਸਂਘਾ ਦਂਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਂਤਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਕਈ ਕੀੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੰਘਦੇ ਰਹਣਗੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਂਸ਼ਾਦ੍ਭਵਿਤਾ ਭਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਣਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਾਤ੍ 4.19.
ਜੋ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਤ੍ਪਦਾਙ੍ਕਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਤੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤਿਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਵਰੋऽਦ੍ਯ ਭਵ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਯ ਮਾਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਦੁਃਖਭਞ੍ਜਨਮ੍ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਭੁਜੰਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜੇ ਦੇਹਿ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤਿ ਤੇ ਯਾਦ ਦੇ।
ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸਫਲਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੋ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸੇਵਯਾ ਯਾਤਿ ਸਫਲੋ ਨਿष੍ਕਲੋऽਥਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਮਮਰਣਰੋਗਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਿਭੀਤਯਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਜਨਮ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਪੀੜਾ, ਨਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਞ੍ਛਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਸੇਵਨਂ ਵਿਨਾ 4.19.
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਾਃ ਕਿਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਭਗਤ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਆਦਿ ਚਾਰ ਮੁਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਵਨੇਨੈਵ ਤ੍ਵਦ੍ਵਰ੍ਣੋऽਹਮਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦੂਰਂ ਚ ਨ੍ਯਕ੍ਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਡਿੱਠਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤੋऽਹਂ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਧੁਨਾ
ਉਹ ਭਗਤ, ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਸਦੋषਂ ਗੁਣਯੁਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਸੋऽਧੁਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਭਯਂ ਨ ਕੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਮਨਂਤਂ ਗੁਰੁਂ ਵਿਨਾ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅਨੰਤ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਗੋਚਰਃ ਸ ਮੇ
ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਸਗੁਣਤ੍ਵਂ ਚ ਸਾਕਾਰੋ ਨਿਰਾਕਾਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਅਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਯਮੀਸ਼ਂ ਤੇ ਜਾਡ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਪਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤਿ ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍ 4.19.
ਜੋ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪ ਵੀ ਉਸ ਸਰਬਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇਗਾ।
ਖਲਸ੍ਵਭਾਵਾਦਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਂ ਚਰ੍ਵਿਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਰੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਨ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਨ ਚਾਵਰ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਨਾਹ ਛੂਹਣ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਰੋਕਣ ਜੋਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹੈ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਦੌ
'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਤਦ੍ਵਂਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਗੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵਿषਪੀਯੂषਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ੍ਥੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।