ਵਟਮੂਲਸਮੀਪੇ ਚ ਸਰਸਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਟੇ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ।
ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤੈ ਰਾਜਿਤਂ ਤੂਲਿਕਾਸ਼ਤੈਃ
ਉਹ ਮੰਡਪ ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਪਾਟੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਨੌ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਨੌ ਸੋਹਣੇ ਗੇਟ ਸਨ।
ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਤੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਯਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉਪਰੋਂ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁਰਤੋ ਦੀਪ੍ਤਮਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨ ਦਰ੍ਪਣੈਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਰਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਸੌ ਹੱਥ ਸੀ ਤੇ ਆਕਾਰ ਗੋਲ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਲਾਜਾਲਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮੈਃ ਸੁਰਭੀਕृਤਮ੍ 4.17.
ਉਹ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਲਤੀਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਚ ਪੁष੍ਪਰਾਜਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰੇਣ ਖਚਿਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਵਿਲਮ੍ਬਿਭਿਃ
ਉਹ ਖ਼ਾਲਸਾ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਕਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ੀਤਵਾਸਿਤਤੋਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਭੋਗਵਸ੍ਤੁਭਿਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਯਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰਾਣਿ ਤਨ੍ਨਾਮਾਨਿ ਲਿਲੇਖ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੇਕ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲਿਖ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨੇਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚ ਨਗਰਂ ਬਭੂਵੇਸ਼ੇਚ੍ਛਯਾ ਭੁਵਿ ਸੁਖਦਂ ਪਾਤਕਹਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਕਥਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਨਾਮ ਕਾਨਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਾਰਤੇ
ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਕਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਨਿਖਿਲਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਚਾ ਤੱਤ ਸਾਰਾ ਦੱਸਿਆ।
ਆਸੀਤ੍ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ
ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਹ ਧਰਮੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਜਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਕੇਦਾਰਤੁਲ੍ਯੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਭੂਤੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਐਸਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾ ਮੁੜ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੈਗੀषਵ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਜੈਗੀਸ਼ਵਿਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਮਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਥੇ ਸਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਥੇ ਕੇਦਾਰ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਕਮਲਾਂਸ਼ਾ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵृਨ੍ਦਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਤਸ੍ਯੈ ਹਰੇਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਨਿਰ੍ਜਨੇ 4.17.
ਉਸਨੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਰਂ ਵृਣ੍ਵਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ।'