ਨਨ੍ਦਦਬਨ੍ਧੁਰ੍ਵਦਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਸੁਧੀਃ
ਨੰਦ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ, ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਕਮਲਾਕਲਾ 4.17.
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਨੇਕ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਗਾਨ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਚ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਨਕਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਾਲਾਵਤੀ ਸ੍ਤਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਪੋष ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾ
ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛਾਤੀ ਲਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਲਿਆ।
ਨਾਮਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਲੇ ਚ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾ
ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲੀ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਤਥਾऽਪਿ ਚ 4.17.
ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯੇਯਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤਂ ਜਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ?'
ਕਮਲਾਕਲਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਸਂਭੂਤਾ ਨृਪਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਨਿਹਾਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੋਕੋ ਜਗਾਮ ਹ
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਚੱਲੋ, ਚੱਲੋ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਸੇ ਜਾਓ,' ਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਨृਪਤੇਃ ਸਭਾਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਇष੍ਟਾਲਾਪਂ ਬਹੁਤਰਂ ਚਕਾਰ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਨ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਨਾਲ ਕਰਵਾਓ।'
ਸੁਰਭਾਨੁਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृषਭਾਨੁਰ੍ਵ੍ਰਜਾਧਿਪਃ
ਸੁਰਭੀ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ, ਵ੍ਰਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਯੁਵਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਦਾ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਜੋਗੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਿਨੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਕਮਲਾਂਸ਼ਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਵਿਦਗ੍ਧਾਯਾ ਵਿਦਗ੍ਧੇਨ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਨृਪ ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਮੁਨੇ 4.17.
ਇਸ ਚਤੁਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਤੁਰ ਤੇ ਗੁਣੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਨਨ੍ਦਨ ਉਵਾਚ
ਭਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਯੋਗਕਰ੍ਤਾ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾऽਹਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੋੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਫਲਦਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਧਿਃ
ਮੈਂ, ਵਿਧੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮਨੀਸ਼ਸ੍ਯੋਦ੍ਯਮੋ ਯਥਾ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਭੂਤੈਵ ਕੋ ਵਾऽਹਂ ਕੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਨਿਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰੇਣ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਰਭਾਨਸ੍ਯ ਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸੁਰਭਾਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਗਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਰਗ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।