ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਦੇਵਪ੍ਰੀਤਿਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚ ਕੇਚਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯੂਯਂ ਗृਹਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥਾਦ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮੁਦਾ
ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੇਖੋਗੇ।
ਦੇਵੀਂ ਚ ਵਟਮੂਲਸ੍ਥਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰੁਤ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਦਿਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁषੁਪੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੀ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋ ਗਏ।
ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਰਜਨਨ੍ਦੇषੁ ਨਕ੍ਤਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਸੁ ਚ ਗੋਪੀषੁ ਰਮ੍ਯਤਲ੍ਪਸ੍ਥਿਤਾਸੁ ਚ
ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ,
ਕਾਸੁਚਿਚ੍ਛਿਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਕਾਸੁਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ,
ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਕੌਮੁਦੀਯੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਪਿ ਮਨੋਹਰੇ
ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਰਾਤ ਸੀ,
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚਮੇ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਪਹਰ ਲੰਘ ਗਿਆ,
ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਜ਼ੁਕ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ,
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਵਯਸਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਃ ਕਿਸ਼ੋਰਵਤ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗਾ ਸੀ,
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ਼ਿਲ੍ਪਨਿਪੁਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਅਤੇ ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਨਿਕਰਾਃ ਕੁਬੇਰਵਨਕਿਂਕਰਾਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਨ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗਕਰਾ ਕੇਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਕਰਾ ਵਰਾਃ 4.17.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਦਮਰਾਗ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਇੰਦਰਨੀਲ ਪਥਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਕਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰਕਰਾ ਵਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੂਰਯਕਾਂਤ ਦੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਗਨ੍ਧਸਾਰਾਣਾਂ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਾਹਕਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਘਟਾਦੀਨਾਂ ਵਾਹਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਚਨ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਨਗਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਸਾਰਮਤਿਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਹਰੇਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਸੋਪਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਗੋਲੋਕ ਲਈ ਪੈੜੀ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਪਾਟਸ੍ਤਮ੍ਭਸੋਪਾਨਸਹਿਤੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰੈਰ੍ਵਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਥੰਮਾਂ ਅਤੇ ਪੈੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਧੀਆ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੈਲਜਾਸ਼੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਵੇਦਿਪ੍ਰਾਂਗਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੌਕ ਅਤੇ ਆੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਥੋਚਿਤਬृਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਦ੍ਵਾਰਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਰੂਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦੋਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ।
ਸੋਪਾਨੈਰ੍ਗਨ੍ਧਸਾਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸ਼ਂਕੁਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ 4.17.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈੜੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਕੂ ਵਰਗੇ ਥੰਮ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਪ੍ਰਾਕਾਰੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਵृषਭਾਨ੍ਵਾਲਯਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨ੍ਪੁਨਃ
ਵਜਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਪਰਿਖਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲੇ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਸਾਰਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਤੂਲਿਕਾਨਿਕਰੈਰ੍ਵਰੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਲੋਹਸਾਰਕਪਾਟੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍ਰਿਮੈਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੈਕਦੇਸ਼ੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਤਿਮਨੋਹਰੇ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਕ ਸਥਾਨ ਤੇ।
ਸਂਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਹ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਕਲਾਵਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਸ ਲਈ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ।