ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਰਤੇ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਕੁਮਾਰਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਕੁਬੇਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਕੋਸ਼ੇ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਪਾਠਕੋ ਵਹ੍ਨਿਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਜਲਦਾਯਕਃ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਕਾਰ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵ੍ਰਤੇऽਤ੍ਰ ਪਵਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਪਵਨ ਆਪ ਹੀ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰੇ।
ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਨਨਿਰ੍ਵਕ੍ਤਾ ਯੋਗ੍ਯਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਅਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ।
ਤਤੋऽਧਿਕਂ ਫਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਹਰਯੇ ਦੇਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ 4.16.
ਫਿਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰੁ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦੇ।
ਵ੍ਰਤੋਕ੍ਤਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਵਰਤ ਦੀ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਕਾਰ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਂ ਵੋਢੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵ੍ਰਤੇ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਤਨ ਚੁਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਬਾਲਚਰਿਤਂ ਨੂਤ੍ਨਂ ਨੂਤ੍ਨਂ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਏ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਬੇਰਭਵਨੋਪਮਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦੋ ਭਯਮਵਾਪ ਹ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਨੰਦ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਚਕਾਰ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸਮਯੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਗਨ੍ਤੁਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਲਕਾ ਬਾਲਿਕਾਸ੍ਤਥਾ 4.16.
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ।
ਸਂਗੀਤਂ ਚ ਪ੍ਰਗਾਯਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾਵੇष ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਰਤਾਲਕਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵੀਣਾਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ
ਕੁਝ ਹੱਥ ਚ ਟਕਟਕਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਵਪਲ੍ਲਵਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਗੋਪਾਲਬਾਲਕਾਃ
ਕੁਝ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਦਲੀਆਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਵਮਾਲ੍ਯਕਰਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦਾਜਾਨੁਮਾਲਿਨਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਗਲ ਤੋਂ ਘੁੱਟਾਂ ਤੱਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਗੋਪਾਲਬਾਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਵਕੋਟਯਃ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੌ ਕਰੋੜ ਸੀ।
ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣ੍ਯਸ਼੍ਚਲਤ੍ਕੁਚਾਃ
ਉਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੀਆਂ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਹਿਲਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਨ।
ਤਾਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਦਯੋ ਭਵ੍ਯਾ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਪਲਕੀ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਾਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਯੌ ਦੇਵੀ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰ ਭੂषਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਯਯੌ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ 4.16.
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੀ।
ਵੀਰਭਾਨੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਨੁਰ੍ਗਜਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਵੀਰਭਾਨੁ ਤੇ ਚੰਦਰਭਾਨੁ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਗਜਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਰਥਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਚਨ
ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ।
ਵृषਸ੍ਥਾ ਗਰ੍ਦਭਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗੀਤਤਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਬਲਦਾਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਭ ਸੰਗੀਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।