ਮੁਰਲੀਂ ਮਾਧਵਕਰਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਧਿਕਾ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਲੈ ਲਈ।
ਜਹਾਰ ਰਾਧਿਕਾ ਰਾਸਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਰਾਸ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਹੀ ਚੁਰਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਰਲੀਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ 4.15.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਵਾਪਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕਾਰ ਕਬਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਵੱਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਖੀਨਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਂ ਚ ਕੈਸ਼ੋਰਂ ਚ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਉਹ ਬਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨਨ੍ਦੋ ਭੀਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਸੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ
ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ।
ਮਾਯਾਂ ਕਰੋषਿ ਮਾਯੇਸ਼ ਕਿਂਕਰੀਂ ਕਥਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍
ਹੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ?
ਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਆਰਾਸਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਵਨ੍ਨਕ੍ਤਮਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤਕ ਅਖਾੜੇ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਇਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਛਾਯਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਮਾ ਰੁਦ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਛਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਖੁਦ ਆ ਜਾ; ਰੋ ਨਾ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦਰੀਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ।। 4.15.
ਦੁੱਖ ਛੱਡ, ਘਰ ਜਾ; ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚ ਵਨਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਉਹਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਧੇਨ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਨਾਰਦ, ਅੱਖ ਮਿਟਕਣ ਚ ਆ ਗਈ।
ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ ਸਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲੀ।
ਗੋष੍ਠੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਯਾਤਨਾਂ ਪਥਿ
ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਿਚ੍ਛਿਲੇ ਕਰ੍ਦਮੋਦ੍ਰੇਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੋਢੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਪਿੱਲੀ ਤੇ ਕੀਚੜ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਗृਹਂ ਚਿਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠ ਸੁਖਂ ਸਤਿ
ਘਰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਨੇਕ ਦਿਲ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਬਾਲਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਸ੍ਤਨਂ ਦਦੌ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਬਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਕ੍ਤਂ ਰਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮਪਰਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਉਥੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਰੀਵਨਂ ਮੁਨੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਖੇਡਣ ਲਈ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਵਿਧਾਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਯਯੌ ਮਧੁਵਨਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਗੋਧਨੈਃ ਸਹ
ਉਥੋਂ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਧੁਵਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਵਾਞ੍ਛ੍ਵੇਤਵਰ੍ਣੋ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਦਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋष੍ਠੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਿਰ੍ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ
ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਗੋਠ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਲਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ,
ਬਕਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਮੁਨੇਰਸ੍ਥਿਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਇੱਕ ਮੁਨੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਨੀਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਧਰਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦਾਨਵਃ
ਚੰਦ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਕੋਹਰਾ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ
ਵਾਯੂ ਨੇ ਹਵਾ-ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।