ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਰਤਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਣ੍ਟਿਕਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸ਼ृਂਗਾਰੇਣੈਵ ਕਬਰੀ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਮੁਨੇ 4.15.
ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਲਕ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਂਙ੍ਗੀ ਬਭੂਵ ਨਵਸਂਗਮਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗੇਨੈਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗੇਨਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕਙ੍ਕਣਾਨਾਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਨਾਂ ਮਞ੍ਜੀਰਾਣਾਂ ਮਨੋਹਰਃ
ਕੰਗਣਾਂ, ਪੈਜਬੰਦਾਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਅਕੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਕੌਤੂਕ ਕੀਤਾ।
ਨ ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਨਿਸ਼੍ਚ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਕੋਈ ਹੋਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਹੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਮੁਰਲੀਂ ਮਾਧਵਕਰਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਧਿਕਾ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਲੈ ਲਈ।
ਜਹਾਰ ਰਾਧਿਕਾ ਰਾਸਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਰਾਸ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਹੀ ਚੁਰਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਰਲੀਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ 4.15.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਵਾਪਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕਾਰ ਕਬਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਵੱਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਖੀਨਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਂ ਚ ਕੈਸ਼ੋਰਂ ਚ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਉਹ ਬਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨਨ੍ਦੋ ਭੀਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਸੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ
ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ।
ਮਾਯਾਂ ਕਰੋषਿ ਮਾਯੇਸ਼ ਕਿਂਕਰੀਂ ਕਥਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍
ਹੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ?
ਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਆਰਾਸਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਵਨ੍ਨਕ੍ਤਮਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤਕ ਅਖਾੜੇ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਇਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਛਾਯਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਮਾ ਰੁਦ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਛਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਖੁਦ ਆ ਜਾ; ਰੋ ਨਾ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਨ੍ਦਰੀਤ੍ਥਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ।। 4.15.
ਦੁੱਖ ਛੱਡ, ਘਰ ਜਾ; ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚ ਵਨਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਉਹਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਧੇਨ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਨਾਰਦ, ਅੱਖ ਮਿਟਕਣ ਚ ਆ ਗਈ।
ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ ਸਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲੀ।
ਗੋष੍ਠੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਯਾਤਨਾਂ ਪਥਿ
ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਿਚ੍ਛਿਲੇ ਕਰ੍ਦਮੋਦ੍ਰੇਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੋਢੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਪਿੱਲੀ ਤੇ ਕੀਚੜ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਗृਹਂ ਚਿਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠ ਸੁਖਂ ਸਤਿ
ਘਰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਨੇਕ ਦਿਲ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਬਾਲਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ ਸ੍ਤਨਂ ਦਦੌ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਬਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਦਿੱਤਾ।