ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰੇਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਚ੍ਛਾਦ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਯਨਂ ਹਰੇਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਯਾਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲਲਾਟੇ ਤਿਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ 4.15.
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੀ ਤਿਲਕ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬੁਭੁਜੇ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਸਾ ਰਾਧਾ ਸਾਦਰਂ ਬੁਭੁਜੇ ਹਰਿਃ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ।
ਚਖਾਦ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਪੌ ਤਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖਾਧਾ ਤੇ ਪੀਤਾ।
ਜਹਾਸ ਨ ਦਦੌ ਰਾਧਾ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਯਾ ਮੁਦਾ ਰਾਧਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਾਧਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਧਾ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੰਗੀ; ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਯਃ ਕਾਮੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਯੈਕਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਹੀ ਕੰਵਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਯਦ੍ਭृਤ੍ਯਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਮਦਨੋ ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਦਨ ਵੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਰਤਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਘਣ੍ਟਿਕਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸ਼ृਂਗਾਰੇਣੈਵ ਕਬਰੀ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਮੁਨੇ 4.15.
ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਲਕ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਂਙ੍ਗੀ ਬਭੂਵ ਨਵਸਂਗਮਾਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗੇਨੈਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗੇਨਾਙ੍ਗਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕਙ੍ਕਣਾਨਾਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਨਾਂ ਮਞ੍ਜੀਰਾਣਾਂ ਮਨੋਹਰਃ
ਕੰਗਣਾਂ, ਪੈਜਬੰਦਾਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਚ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਅਕੇਲੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਕੌਤੂਕ ਕੀਤਾ।
ਨ ਕਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਨਿਸ਼੍ਚ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਕੋਈ ਹੋਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਹੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਮੁਰਲੀਂ ਮਾਧਵਕਰਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਧਿਕਾ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਲੈ ਲਈ।
ਜਹਾਰ ਰਾਧਿਕਾ ਰਾਸਾਨ੍ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਰਾਸ ਤੋਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਹੀ ਚੁਰਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਰਲੀਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ 4.15.
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਰਲੀ ਵਾਪਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕਾਰ ਕਬਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਵੱਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਖੀਨਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਫਿਰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਂ ਚ ਕੈਸ਼ੋਰਂ ਚ ਵਿਹਾਯ ਚ
ਉਹ ਬਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਜਵਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨਨ੍ਦੋ ਭੀਤਂ ਤਾਦृਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੰਦ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਸੀ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ
ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ।
ਮਾਯਾਂ ਕਰੋषਿ ਮਾਯੇਸ਼ ਕਿਂਕਰੀਂ ਕਥਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍
ਹੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ?
ਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਇਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।