ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯਾ ਵਰਾਨਨੇ
ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਵਸੇ ਰਹਿਣਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਹੈ।
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ 4.15.
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਧਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਵਣਲੋਭਤਃ ਯਾਵਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ 'ਧਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮ ਜਾਯੇਤ ਰਾਧਾਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍ਤਤੋऽਧਿਕਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 'ਰਾਧਾ' ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸ਼ਿਵ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ੀ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤੀ
ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ, ਸਤਵਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਯਾ ਮੇ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਚਤੁਰਭੁਜ ਮੂਰਤਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ—
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਲ੍ਪੇ ਮਨੋਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੁਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਸਰ੍ਵਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਬ੍ਜਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਰ ਕੇਚਨ
ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਤृਣਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕਰ੍ਤੁ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਤृਣਮ੍ 4.15.
ਉਹ ਇਕ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਂਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਾਭਿਰ੍ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੈਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਲਿਆ।
ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੇਹਿ ਤੇ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਪੁਰਃ ਪਪਾਤ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਤੇਰੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਦ੍ਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮਨੋਰਥਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਲਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਖਣ੍ਡਿਤੁਂ ਰਾਧੇ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ਨਾਹਂ ਚ ਕੋ ਵਿਧਿਃ
ਪਰ, ਰਾਧੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਕਿਸ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇਹ ਕਰ ਸਕਣਾ?
ਮਾਲਾਕਮਣ੍ਡਲੁਕਰ ਈषਤ੍ਸ੍ਮੇਰਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ 4.15.
ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਪੁਲਕਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਨਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਾਮ ਰਾਧਿਕਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਂਭ੍ਰਮੇਣੈਵ ਜਟਾਜਾਲੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।
ਯਥਾਗਮਂ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤਃ ਪੁਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਹੇ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦृष੍ਟਂ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਹੈ।"
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਾਰਤੇ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ।
ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਭਾਸਕਰ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਾਭੀष੍ਟਂ ਚ ਵृਤਂ ਮੁਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਕ ਵਰ ਮੰਗੋ," ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗੀ।