ਨਨਾਮ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਾਨਾਮੀਮਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਗृਹਾਣ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਓ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਭਿਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਿਹਾ ਬੱਚਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦਂ ਸਾ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀ।"
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਗਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਕਾਰਣਮ੍ 4.15.
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਪਤਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਵਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਾਸਂ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਚਨਮੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਨੰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਕਹਿਆ।
ਆਵਯੋਸ਼੍ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਯੁਵਯੋਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਦਿਨ ਰਾਤ, ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਮਾਯਾ ਯੁਵਾਂ ਚ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨੌ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਵੇਗੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਂ ਕਾਮਾਚ੍ਛ੍ਲੇषਂਸ਼੍ਲੇषਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਨਾਨਾਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ 4.15.
ਕਈ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਸਧਾਰਣ ਬਾਗ ਨਾਲ ਸੋਭਤ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤृਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਦ੍ਰਵਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਨਾਨਾਭੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਪਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਕਪਾਟੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕਾਰਮਣਿਭਿਃ ਸਪ੍ਤਸੋਪਾਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਮੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੇ ਕੁੰਗੂ ਰੰਗ ਦੇ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਤ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਯੁਕ੍ਤਂ षਟ੍ਪਦਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਤਾਂਬੂਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੁਧਾਮਧੁਭ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਰਤ੍ਨਕੁਮ੍ਭਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ, ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਘੜੇ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਮਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲਾ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਖ ਤੇ ਨਜ਼ਰ।
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ 4.15.
ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਕਮਲਪ੍ਰਭਾਮੋਚਨਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ।
ਤ੍ਰਿਵਂਕਚੂਡਾਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਵਕਰੇ ਮੋੜ ਵਾਲਾ ਮੋਹਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਤਥਾਪਿ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ।
ਕਾਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਕੋਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਪੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਕੋਰ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਮਦਨਾਤੁਰਾ ਨਵਸਂਗਮਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਵੀਂ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯੋਗ, ਤੇ ਵਕਰੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: