ਵृष੍ਟਿਧਾਰਾਮਤਿਸ੍ਥੂਲਾਂ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੋਟੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਤ੍ਸਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਬਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਹਾਏ!
ਏਵਂ ਨਨ੍ਦੇ ਪ੍ਰਵਦਤਿ ਰੁਰੋਦ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਨੰਦ ਜੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾऽऽਜਗਾਮ ਕृष੍ਣ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਧਾ ਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਾਮੁष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰਮਨੋਹਰਾ
ਉਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪਰਿਤਸ੍ਤਾਰਕਾਪਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਚਿਤ੍ਰਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ 4.15.
ਉਹ ਚਹੁੰਫੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਅਤੇ ਕਾਜਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲਸ਼ੋਭਾਰ੍ਹ ਸ੍ਥੂਲਮੁਕ੍ਤਾਫਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਕਕੁਣ੍ਡਲਾ
ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਮੱਝ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਦੀ ਧੁੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਤੈਕਦਨ੍ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲਾਈਨ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਸਂਯੁਕ੍ਤ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਮਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਕਪੋਲਪੁਲਕਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸਦੇ ਗਲਾਬੀ ਤੇ ਗੋਲ ਗੱਲਾਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀਅਾਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਵੀ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ਰੀਫਲਯੁਗਕਠਿਨਸ੍ਤਨਸਂਗਤਾ
ਉਸਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੋਲ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸੁਚਾਰੁਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਮੁਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਵੀ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤਮੇਖਲਾਜਾਲਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਲਂ ਧਰਣੀਧਰਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਨਿੱਬੜ ਕੂਲ੍ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਭੂषਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯਾਵਕਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤਮ੍ 4.15.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰ ਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਸੁਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਨਿਕਰਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੋਜ੍ਵਲਾ
ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਸਂਯੁਕ੍ਤਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕੌਲ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੌਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਨ੍ਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੌ
ਜਦ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਨਨਾਮ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਾਨਾਮੀਮਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਗृਹਾਣ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਓ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋ, ਉਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਭਿਯਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਿਹਾ ਬੱਚਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਨਨ੍ਦਂ ਸਾ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀ।"
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਗਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਕਾਰਣਮ੍ 4.15.
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਪਤਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵृਣੁ ਵ੍ਰਜੇਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਵਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਾਸਂ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵਚਨਮੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਨੰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਕਹਿਆ।