ਹਸ੍ਤਯੁਗ੍ਮਂ ਨृਸਿਂਹਸ਼੍ਚ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਕਟੇ
ਤੇਰੇ ਦੋਨੋ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨਰਸਿੰਹ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ ਕਰੇ.
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਾਤੁ ਹ੍ਯਧਸ੍ਤਾਤ੍ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਉਪਰੋਂ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਨਾਰਾਇਣ ਕਰੇ, ਹੇਠਾਂ ਕਮਲਾਪਤੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ.
ਵਨਮਾਲੀ ਪਾਤੁ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਵੈਕੁਂਠਃ ਪਾਤੁ ਨੈਰ੍ऋਤੌ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਵਨਮਾਲੀ ਕਰੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵੈਕੁੰਠ ਰਖਿਆ ਕਰੇ.
ਪਾਤੁ ਤੇ ਸਂਤਤਮਜੋ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਰਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਅਜਨਮਾ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਰੇ, ਵਿਟਰਸ਼੍ਰਵਾਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਖਿਆ ਕਰੇ.
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਾਤੁ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍
ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਈਸ਼ਵਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਰਖਿਆ ਕਰੇ.
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਵਚਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਵਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.
ਸ਼ੁਂਭੇਨ ਸਹ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਘੋਰਦਾਰੁਣੇ
ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮਰ ਵਿੱਚ,
ਕਵਚਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤੋ ਮृਤਃ 4.12.
ਕਵਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮृਤੇ ਸ਼ੁਂਭੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕृਪਾਲੁਰ੍ਗਗਨਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਸ਼ੁੰਭ ਮਰ ਗਿਆ, ਦਇਆਲੂ ਗੋਵਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕृਪਯਾ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਕਲਪ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕੋਟਿਸ਼ਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਨष੍ਟਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵੇਧਸਃ
ਕੋਟੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ ਜਗਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਧਾਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਗੁਟਿਕਾਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵੇਦਂ ਕਵਚਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਵਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੁੱਟ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿषਾਗ੍ਨਿਜਲਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਜ੍ਰਪਾਤੇ ਚ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕਟੇ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਪੇਟ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ,
ਬਦ੍ਧ੍ਵੇਦਂ ਕਵਚਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਕਵਚ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵੇਦਂ ਕਵਚਂ ਕਾਲੀ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਚਖਾਦ ਸਾ
ਇਹ ਕਵਚ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਆਵਾਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ 4.12.
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸਾਖੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ਼ਿਸ਼ੋਃ ਕਣ੍ਠੇ ਚਕਾਰ ਕਵਚਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਦਵਿਜ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਵਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਃ ਕਵਚਸ੍ਯ ਹਰੇਸ੍ਤਥਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਕਵਚ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਘ੍ਨਨਿਘ੍ਨਂ ਪਾਪਹਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਨਨ੍ਦਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੈਕਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਫੀਰੋਜ਼ੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗ੍ਰਂਥੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਜੋਤ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਂਦ੍ਰਾਸ੍ਯੋ ਗੌਰਾਂਗਃ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮੁਦ੍ਰਾਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਿष੍ਯਾਨਧ੍ਯਾਪਯਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਹ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਏਕੀਭੂਯ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ
ਚਾਰ ਵੇਦ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪਾਦਾਂਭੋਜੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਯਸ਼ੋਦਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ 4.13.
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਠੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।