ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼ृਗਾਰਂ ਵਿਪਰੀਤਾਦਿਕਂ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਰਿਵਾਜ ਤੋਂ ਉਲਟ ਵੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤਿਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੋ ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਨਾਰ੍ਯੋ ਵਿਵਸਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਨृਪਯੋषਿਤਃ 4.11.
ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਨੰਗੀਆਂ ਹੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਮਹਾਮਤ੍ਤੋ ਨੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨ ਨਨਾਮ ਹ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਸਤ ਹੋਈ, ਨਾ ਉਠਿਆ ਤੇ ਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਨृਪਤਿਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਧਮ
ਭਾਰਤ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਓਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ।
ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਥਾਨੇ ਹੇ ਮਹਿष੍ਯੋ ਜਨਿਂ ਲਭਤ ਭਾਰਤੇ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਓਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਜਗਾਮ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਹੇ ਨਾਥ ਰਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,"
ਵਯਂ ਨੋ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਾਂਗੀਆਂ।
ਸ਼ਰਚ੍ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮੁਖਂ ਤਵ 4.11.
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾऽਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਮਾਧਾਯ ਨਾਰੀਭਿਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰ ਉਠੇ।
ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਤृਣਾਵਰ੍ਤੋ ਜਗਾਮ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੇਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਿ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਕਦਾ ਮਂਦਿਰੇ ਨਨ੍ਦਪਤ੍ਨੀ ਸਾऽऽਨਂਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੋਪ੍ਯ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਂਦਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਤृਪ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਸਤੀ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਲੰਗ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤੈਲਸਿਂਦੂਰਤਾਂਬੂਲਂ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯੋ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ, ਸਿੰਧੂਰ ਤੇ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕृष੍ਣੋ ਰੁਰੋਦ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਪਾਤ ਚਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੀਣੇ ਸ਼ਕਟੇ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਬਭਂਜ ਸ਼ਕਟਂ ਪੇਤੁਰ੍ਭਗ੍ਨਕਾष੍ਠਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਬਾਲਕਂ ਭਯਾਤ੍
ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਕਰ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਭਗ੍ਨਭਾਂਡਸਮੂਹਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਬਹੁਗੋਰਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਡਿੱਗਿਆ ਦੁੱਧ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਯਾਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਰੁਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ 4.12.
ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ, ਬੱਚਾ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਗੋਪਾ ਬਭਂਜ ਸ਼ਕਟਂ ਕਥਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਬੱਚਾ ਰੱਥ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਿਆ?'
ਇਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਬਾਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਪਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਚਃ
ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗੋਪੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ.'