ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਂਜੀਰਰਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਜੇ ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਘੂੰਘਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਝੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਰਿਖਾਭਿਰ੍ਗਭੀਰਾਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਲਂਘ੍ਯਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਨੀਲੈਰ੍ਮਰਕਤੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਨੀਲਮ, ਪੰਨਾ ਤੇ ਲਾਲ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗਗਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਸਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਗਣਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਵਟਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.10.
ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਵ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਸੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤੀਂ ਚ ਗੋਪ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨੁਮੇਨਿਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾ ਗੋਪਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਾ ਚ ਗੋਪਾਨਾਂ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਤਾਮੂਚੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਿਲਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੌਣ ਹੋ?'
ਤਾਸਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਪ੍ਯੁਵਾਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮਨਮੋਹਣ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਚਿਕਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਂਗਲਸੂਚਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਗਤਾਹਂ ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਸ਼ਿषਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍ ।। । ਪੁਤ੍ਰਮਾਨਯ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮਾਸ਼ਿषਮ੍
ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਲਈ। ਬੱਚਾ ਲਿਆਓ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤੁ ਤਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਚੁਚੁਂਬ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। 4.10.
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਅਹੋਦ੍ਭੁਤੋऽਯਂ ਬਾਲਸ੍ਤ ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਗੋਪਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਅਹਾ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਓ ਸੋਹਣੀ ਗੋਪੀ!
ਕृष੍ਣੋ ਵਿषਸ੍ਤਨਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹੱਸਿਆ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਬਾਲਕਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਹ
ਨੇਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਥੂਲਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸृਕ੍ਸ਼੍ਮਦੇਹਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਕਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਸਨ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚੇਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਭੂषਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੁਕਮ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੁਂਦਰਂ ਸ਼ਤਚਕ੍ਰਂ ਚ ਵਲਿਤਂ ਰਤ੍ਨਤੇਜਸਾ
ਸੁੰਦਰ, ਸੌ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਕਾ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਬਾਲਕਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਨਂ ਦਦੌ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਾਹ ਦੇਹਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਂਦਃ ਸਾਨਂਦਰ੍ਪੂਵਕਮ੍ 4.10.
ਨੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਾ ਵਾ ਕਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰੂਪਾ ਕਥਂ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਬਲਿਕਨ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਬਲੀ ਦੀ ਧੀ ਰਤਨਮਾਲਾ ਨੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਮਨਸਾ ਮਾਨਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ।