ਪੁਰੁषਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਦੇਹੇਨ ਕ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਰਾਧੇ ਸਂਸਾਰਬੀਜਯੋਃ
ਰਾਧੇ, ਸਾਂਸਾਰ ਦੇ ਦੋ ਬੀਜਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਚ ਧਾਵਲ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਪਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤਾਪ ਹੈ,
ਧਾਵਲ੍ਯਦੁਗ੍ਧਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾਨਲਯੋਰ੍ਯਥਾ
ਦੁੱਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਪਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਤਾਪ — ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵਾ ਚਾਦृਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਨਿਰਜੀਵ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈਂ।
ਵਿਨਾ ਮृਦਾ ਘਟਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਨਾਲਂ ਕੁਲਾਲਕਃ 4.6.
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁੰਭਾਰ ਘੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ,
ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਣੀ ਚ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਧਿਕੇ
ਰਾਧੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਜਾਸ਼੍ਰੁਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਧੇ ਭ੍ਰਾਂਤਿਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਾਂ ਸਤਿ
ਰਾਧੇ, ਆਪਣਾ ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਭਟਕਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਤਿ।
ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਠਰੇ ਮਾਸਾਨਾਂ ਨਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਦਸ਼ਮੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮਾਵਿਰ੍ਭਵ ਭੂਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਦਸਵਾਂ ਯੁਗ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਵਾਯੁਨਿਃਸਾਰਣੇ ਕਾਲੇ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਤਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ,
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਵਿਤਾ ਗੋਕੁਲੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਜਣਨੀ ਦੇ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗੀ।
ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਂ ਮਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਗੋਕੁਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਮਂਦਿਰੇ ਮਾਂ ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਨਂਦਨਮ੍ 4.6.
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇ ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਵਰੇਣ ਮਮ ਰਾਧਿਕੇ
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ, ਰਾਧਾ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਸ਼ਤਕੋਟੀਭਿਰ੍ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਗੋਕੁਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਕੀਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਜਾ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਰਹਿਤਾ ਗੋਪੀਰ੍ਗੋਕੁਲ ਏਵ ਚ
ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਗੋਪੀਆਂ ਵਸਾ।
ਅਹਂ ਗੋਪਾਲ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਤ੍ਰੈਵ ਰਾਧਿਕੇ
ਰਾਧਾ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਗੋਪ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵਸਾਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਜੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਸਂਗੇ ਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਜਾਵਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾਃ ੨੩੮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਂਤਂ ਰਾਧਾਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਤਿਦੀਨਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਭਯਾਕੁਲਾਮ੍ 4.6.
ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ
ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਕਿਂ ਤੁ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂਚਿਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਯਮਂਗਲਮ੍
ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪਜਨ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸ਼੍ਰੀਧਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ,
ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਬਂਧਨਮੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।