ਕਰੋषਿ ਮਾਯਯਾ ਛਨ੍ਨਾ ਮਾਂ ਚੇਨ੍ਮਾਯੇਸ਼ ਭੂਤਲੇ
ਜੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—
ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਮ ਮਨੋਮਧੁਪੋ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਹਰ ਪਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੋਨੌ ਜਨ੍ਮ ਭਵਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਣਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇ—
ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾऽਹਂ ਚ ਪ੍ਰੇਮਸੌਭਾਗ੍ਯਮਾਵਯੋਃ
ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਤਨ੍ਵਾ ਸਹ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਛਾਯਯਾ ਸਹ
ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ—
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਮੇषਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵਿਤਾ ਨਾਵਯੋਰ੍ਭੁਵਿ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੱਖ ਮਿਣਣੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਸ੍ਤਵ ਤਨੁਃ ਕੇਨ ਵਾ ਕਰੁਣਾ ਹਰੇ 4.6.
ਹੇ ਹਰੀ, ਕਿਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਤਿਵਿਧਾਃ ਸਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿੰਨੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦ ਹਨ?
ਤਵ ਦੇਹਾਰ੍ਧਭਾਗੇਨ ਕੇਨ ਵਾऽਹਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਕਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹਾਂ?
ਮਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ—
ਅਤੋ ਨਿਮੇषਵਿਰਹਾਦਾਤ੍ਮਨੋਰ੍ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਮਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਮਿਣਣੀ ਦੀ ਵੀ ਦੂਰੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਖਂ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂੰਝਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਆਧਾਰਾਧੇਯਯੋਃ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖ।
ਫਲਾਧਾਰਂ ਚ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਧਾਰਂ ਚ ਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਫਲ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਕਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਧਾਰੋ ऽਪ੍ਯਂਕੁਰਸ਼੍ਚ ਜੀਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 4.6.
ਅੰਕੁਰ ਵ੍ਰਖ਼ਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇषੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਧਾਰਃ ਸ਼ੇषਾਧਾਰੋ ਹਿ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਛੁਆ ਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਮਮਾਧਾਰਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਧਾਰ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾऽऽਧਾਰਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਪੁਰੁषਾਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਦੇਹੇਨ ਕ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਾ
ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਨ ਕੁਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਰਾਧੇ ਸਂਸਾਰਬੀਜਯੋਃ
ਰਾਧੇ, ਸਾਂਸਾਰ ਦੇ ਦੋ ਬੀਜਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਚ ਧਾਵਲ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ ਪਣ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤਾਪ ਹੈ,
ਧਾਵਲ੍ਯਦੁਗ੍ਧਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦਾਹਿਕਾਨਲਯੋਰ੍ਯਥਾ
ਦੁੱਧ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਪਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਤਾਪ — ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵਾ ਚਾਦृਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਨਿਰਜੀਵ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈਂ।
ਵਿਨਾ ਮृਦਾ ਘਟਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਨਾਲਂ ਕੁਲਾਲਕਃ 4.6.
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁੰਭਾਰ ਘੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ,
ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੈਂ।
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਣੀ ਚ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਾਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਧਿਕੇ
ਰਾਧੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹਨ।