ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਵਿਲੀਨਃ ਕृष੍ਣਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ 4.6.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ—
ਆਜਗਾਮ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾ ਢ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਵਿਲੀਨੇ ਹਰੇਰਂਗੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਿਨਿ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਕਰ੍षਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਹ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਵੀ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੀਨੋऽਹਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਬਭੂਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਵਰਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਾਲਗੁਨੋ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਮਣੀਂਦ੍ਰਸਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕਲਸ਼ਸਮੂਹੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਾ ਮਤੁਲਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਰੂਪ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਂਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕੇਯੂਰਕਰਕਂਕਣਭੂषਿਤਾਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਨਿਤਂਬਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕੁਚਾਨਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਜ੍ਜਲੋਜ੍ਜਲਰੇਖਾਕ੍ਤਸ਼ਰਤ੍ਪਂਕਜਲੋਚ ਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਲਕੀਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ, ਸ਼ਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪਂਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਦਂਤਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਂਦ੍ਰਚਂਚੁਨਾਸਾਗ੍ਰਗਜੇਂਦ੍ਰਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂੰਡ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਂ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਮੁਵਾ ਸ ਵਰਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਈ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਂਕਰਂ ਧਰ੍ਮਮਨਂਤਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਧਰਮ, ਅੰਤਹੀਨ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਚ ਦਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰਂਤਿਕੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।