ਵੇਣੁਵੀਣਾਗ੍ਰਂਥਹਸ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਅਪਰਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਚਂਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ 4.6.
ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋਰ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਕਪੋਲਵਿਰਾਜਿ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲਾਸੂਹੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਕਰਕਂਕਣਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੜੇ ਪਾ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਣੀਂਦ੍ਰਕਿਂਕਿਣੀਯੁਕ੍ਤਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲ ਮਾਲਤੀਮਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਕਬਰੀਯੁਤਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਂਦੁਸਂਯੁਕ੍ਤਸਿਨ੍ਦੁਰਤਿਲਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤਿਲਕ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਸਂਸਕ੍ਤਲੀਲਾਕਮਲਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਃ ਸਹਪਾਰ੍षਦਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ।
ਦੇਵਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯੋ ਮੁਦਾ
ਦੇਵਤੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਵਿਲੀਨਃ ਕृष੍ਣਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਤਕੁਂਭਮਯਾਦ੍ਰਥਾਤ੍ 4.6.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ—
ਆਜਗਾਮ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾ ਢ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਵਿਲੀਨੇ ਹਰੇਰਂਗੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਨਿਵਾਸਿਨਿ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਕਰ੍षਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਵਿ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਹ ਆਇਆ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਵੀ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੀਨੋऽਹਂ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਬਭੂਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਵਰਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਾਲਗੁਨੋ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਦੇਖਿਆ।
ਮਣੀਂਦ੍ਰਸਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ 4.6.
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਕਲਸ਼ਸਮੂਹੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਵਜ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ।
ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵੀਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਾ ਮਤੁਲਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਰੂਪ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲਕਾ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਂਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।