ਅਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਾਂਛਂਤਿ ਨੋ ਵਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿ ਭਯਂ ਚ ਯਮਯਾਤਨਾ 4.6.
ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਡਰ ਅਤੇ ਯਮ ਦੀ ਪੀੜਾ—
ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਪਾਪੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਕ ਰ੍ਮਿਣਃ
ਭਗਤ ਪਾਪਾਂ ਜਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮਮਾਪਿ ਚ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ षੋਡਸ਼ਾਰਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਮੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਵੈਕੁਂਠੇ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾਂਤਿਕੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਰਾਧਾ ਸ੍ਥਿਤੋਰਸਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਰਾਧਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਦਤ੍ਤਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ऽਸ਼੍ਨਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਜੋ ਭਗਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਸ੍ਵਜਨਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤੇ ਮਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਟਾ ਯਦਾ ਮੇ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਮਪਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤਥਾऽਚਿਰਂ ਤੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਤृਣਾਨਿ ਚ 4.6.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਦੇਵਾ ਯਾਤ ਯੂਯਂ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਗੋਪਾਨਾ ਹੂਯ ਗੋਪਿਕਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁਤ ਯਾਤ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਪਰਮ੍
ਗੋਪੋ ਅਤੇ ਗੋਪਿਓ, ਸੁਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਉੱਚੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਵृषਭਾਨੁਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਂਦਗੋਪਕਲਾਵਤੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਗृਹੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਂਦਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲਓ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਓ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਰਾਧੇ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਧਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਰੋ ਪਈ।
ਜਨੁਰ੍ਲਭਤ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.6.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਦਰ੍ਪਣਾਯੁਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੈਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਤ ਕੁਂਭਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਮਨੀਯਕਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣਾ ਪੁਰਸ਼ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਰ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ੍ਮੇਰਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ।
ਦੇਵੀਂ ਤਦ੍ਵਾਮਤੋ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਂਦ੍ਰਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਂਕਜਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਰਤ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ।