ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ—even ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ—ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਤੀ ਹੀ ਕਰਤਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਨੀਚਤਮ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਉਪਬਰਹਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਾਲਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਸਕਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਯਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸੀ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ—ਸਮ੍ਹਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਚਿਹਰੇ, ਸੋਲਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਚੋਵੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਯੰਕਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦਯਾਲੁ ਸੀ, ਹਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਦੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਧਰਮ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?” ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਛੇੜਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਮਾਂ, ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ—all ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਦੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?” ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—even ਜੇ ਬਹੁਤ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋਤਿ ਵਾਲੀ ਅਸਧਾਰਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ—all ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ।” ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਦੇ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ?” ਸਮੇਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਣੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਯੋਗੀ ਉਸ ਇੱਕ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ੀ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਅਚਾਨਕ, ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।