ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, embodied ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪਦਾ। ਰੋਗ ਦੀ ਮੰਦ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੀਜ ਵੀ ਫੈਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਦੁਆਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਜੀਵਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਜੀਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੀ। "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ—ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੱਕ—ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੀ ਐਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਹੀ ਕਰਤਾਰ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। Noble ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਕੁਵਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਉਪਬਰਹਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪ ਸਕਦੇ ਹੋ," ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਅਗਲੇ ਕਾਰਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤਕਰਮ ਵਾਲੀ ਮਾਲਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਯਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ—ਸਮ੍ਹੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਛੇ ਚਿਹਰੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਚੌਵੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਦਇਆਲੂ, ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ overcoming ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧਰਮਕ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਡਰ, ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?" ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸਤਕਰਮ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਥਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਵਾਰੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ, ਇਹ ਸਭ overcoming ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆ ਜਾਦੀ ਹੈ।" ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?" ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—even ਬਹੁਤ ਤਪ ਕਰ ਲੈਣ 'ਤੇ ਵੀ।" ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਿਵਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਜਲਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ, ਮੈਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰੋਗ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਧਰਮ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।" ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ?" ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਸਦਾ wandering ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।