ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੀਜ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ, ਆਪ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਮੁਕਤੀਆਂ—ਸਾਲੋਕਯ ਆਦਿਕ—ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਮੁੱਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਉਹ ਰਾਜਤਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮੁੱਲ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੁੱਲਬੁਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤਾਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਉਸ ਭਗਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੇਖੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਉਹ ਭਗਤ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਵਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੈਦ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਮਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ-ਮੌਤ, ਯਮਰਾਜ, ਕਾਲ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਬਿਮਾਰੀ embodied ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਮਾੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ। ਜਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ..." ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ, ਡੋਲਦੀ ਨਹੀਂ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਮਰ ਵਿਚ ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੱਕ, ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਹੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਕੁਮਾਰੀ ਜੋ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੇ, ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਨਾਸਮਝ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਪਬਰਹਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਪ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮਪਤਨੀ ਮਾਲਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਨ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼—ਕਾਲ—ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।