ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਦੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖ ਵਾਲੇ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਅਤੇ ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਰੋਕ, ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਹ ਤਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਤਪ, ਸਭ ਧਰਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਹੰਸੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ-ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੀਜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੂਪਵਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਤੇਜ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਮੋਖਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲੋਕਯ ਆਦਿ, ਨੂੰ ਨਿਰਰਥਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਪਦ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਟਿਕਾਉ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਬਿਨਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਇਆ, ਐਸੇ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਲੇਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਗਤ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੈਦ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ-ਮੌਤ, ਯਮਰਾਜ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਬਿਮਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਬਿਮਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਮਾੜਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ। ਜਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋਗ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ..." ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ, ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਮਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਜੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਨਗੇ।" ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਜੀਵਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਬਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ, ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।