ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਠ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਿਰਕਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ, ਕਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਦੇ ਅਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਜੇ ਕਦੇ ਜੋਤੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਪਰ, ਯਾਦ ਰੱਖੋ—ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਸੋਹਣਾਪਣ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਜਮੀਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਲਮਈ, ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ, ਮੰਗਲ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ, ਕਾਵ੍ਯ-ਕਲਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੰਪੱਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ-ਕਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚਲੇ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਾਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਾਵ੍ਯ-ਕਲਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੀਜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰੂਪਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਰੂਪ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਸਾਖੀ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ—ਸਾਲੋਕਯ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਮੋਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ-ਪਦ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਕੰਮੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੁਲਬੁਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਬਿਨਾ ਸੇਵਾ ਦੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀ ਉਧਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮਰਾਜ, ਡਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਜਿਸਟਰ ਤੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ—ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ—ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੱਕਰ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭਗਤ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੈਦ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰਨ-ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ-ਮੌਤ, ਯਮਰਾਜ ਤੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।