ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਵਿਅਥਾ ਤੇ ਕਲੇਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਮਾਲਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਲਤੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਤੀ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਨਾਜ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਪੱਕਦਾ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਲਈ। ਗ੍ਰਹਸਤੀ, ਕਿਸਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਨਾਜ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਨਾਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਠ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਧਨ—ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵੈਭਵ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ, ਜਮੀਨ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ—ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਬੁਧੀ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ ਤੇ ਉੱਚਾ ਵੈਭਵ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵੈਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੁਖੀ ਦੇ ਰਾਖਾ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਤਨਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਵੇਲੇ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸਚਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਤਪਸਿਆ, ਸਾਰਾ ਧਰਮ, ਯਸ਼, ਤੇ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਤਾਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ‘ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੀਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਨੇ ਪੁਜਿਆ, ਉਹ ਰੂਪਵਾਨ ਅਤੇ ਅਰੂਪ, ਇਕ ਚਾਨਣ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਰਾਗੀ, ਸाक्षੀ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਸਲੋਕਯ ਆਦਿ ਨੂੰ ਅਣਮੁੱਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ-ਪਦ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ-ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਧਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਸਚਤ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਤਮਕ ਉਚਾਈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।