ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਬ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਚੰਦਰਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮਾਲਾਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਬ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਵੋ। ਮੈਂ ਉਪਬਰਹਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ। ਰਸਭਰੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਲੱਖ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸਭ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਵਿਯੋਗ ਅਤੇ ਪੀੜ—all ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤਾਕਤਵਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਭੇਖ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਠੀਕ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਬ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਨਾਜ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਪੱਕਦਾ, ਸਗੋਂ ਕਿਸਾਨ ਵਾਂਗ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੱਕਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਕਿਸਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਪunya ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ, ਚੰਗੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਜੀ ਰੁੱਸ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਧਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਧਰਤੀ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ, ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਗਦੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਸਾਰਾ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।