ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਵਿਅਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਪਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹੰਸਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਵੀ ਜੋ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪस्या ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਆਪ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਫਲ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਪਤ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਾਰਾਇਣ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੈ, ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਹੀ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹਦੀ ਸਾਰੀ ਹਸਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਪਤ ਰਹੇ।" ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਵਧਾਨੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਰਚਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਅਲਖ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਪਰਗਟ ਅਤੇ ਗੋਆਲ ਬਾਲਕ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੇੜੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।