ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਢੋਲ ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਆਦਿ ਵਜਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੇ ਚੇਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਜਸ-ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਪਿਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ? ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਤਰਾ ਆਦਰ ਮਿਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੋ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਵਤ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਲਈ ਅਸਹਿਨੀ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਚੁਭਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਦਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਸੁਣ ਲੈਣ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਝੂਠ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਜੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਧਰਮ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ। ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੱਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰੋਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਮਨਨ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਲਪਵૃਖ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ—ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਗੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਗਾਵਟ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਲਗਾਵਟ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਲਪਤਰੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਲਪਤਰੀ ਗਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੀਹ ਅੱਖਔਹਿਨੀ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜਾਂ ਵੀ— ਜੇ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਧਰਮ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਪਾਰ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਿੱਚ। ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਮਰ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਝੂਠੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਝੂਠ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਧੀਰਜ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉੱਚੇ ਵਿਚਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਫੈਲ ਗਈ।