ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਠੋ! ਮਲਯਾ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।” ਮਲਯਾ ਦੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਵਾ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕੁਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਗਾਈਆਂ। ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, “ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਅਜੇਹੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੋ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਬੋਧੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈਂ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।” ਉਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਚਿਤਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਅਗਨੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਭੀ ਦਿੱਤੇ। ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ; ਇਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰੋ।” ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਵੇਖੇ: ਖੁਲੀਆਂ ਵਾੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੱਕ ਵਿੱਢੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨੰਗੀ ਔਰਤ; ਮੂੰਹ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੀ, ਰੋਗੀ ਵੈਸ਼ਿਆ; ਕੁੰਮੀ, ਤੇਲ-ਵਿਕਰੇਤਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਚਰਬੀ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ; ਸੱਪ ਦੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਸੱਪ, ਗੋਹ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਖਰਗੋਸ਼; ਭਿਖਾਰੀ, ਬਲਦ-ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ-ਪ੍ਰੀਸਟ; ਕੂਸਾ ਘਾਹ ਦੀ ਗੁੱਡੀ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਕਪਾਹ, ਕਛੂਆ, ਚੂਣ, ਕੁੱਤਾ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਕੌਰੀ, ਉਸਤਰਾ, ਵਿੱਢੇ ਵਾਲ, ਨਖ ਅਤੇ ਮੈਲ; ਅਸ਼ੁਭਤਾ, ਰੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ; ਦੇਵਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪੀਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਗੜਾ, ਤੇ ਨਿਰਦਈ; ਰੋਗੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਇਕ-ਅੱਖੀ, ਤੇ ਬਹਿਰਾ; ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੂਨ ਉਲਟਣ ਵਾਲਾ, ਭੈਂਸ ਤੇ ਗਧਾ; ਤੀਬਰ ਹਵਾ, ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਡੋਲ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਕੱਟ; ਫੰਨਾ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ, ਕਾਂ ਤੇ ਗੰਧਕ; ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਤੰਤਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ; ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਾਹ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ।